Reklama kontekstowa i behawioralna: firmy często stosują obie

We wszystkich 18 krajach UE z porównywalnymi danymi opublikowane wartości implikują, że ponad 70% firm stosujących reklamę behawioralną stosuje też kontekstową. Oto znaczenie tego wspólnego udziału przy planowaniu kampanii.

Badanie przedsiębiorstw Eurostatu z 2024 roku, obejmujące wybrane branże i firmy z co najmniej 10 pracującymi. Analizę ukończono 17 października 2026.

Streszczenie

Reklama kontekstowa wybiera odbiorców na podstawie oglądanych treści lub właśnie wyszukanych słów. Reklama behawioralna używa wcześniejszej aktywności online lub profilu. Różnica jest istotna, ale firma może stosować obie. Nasza analiza oszacowań badania Eurostatu z 2024 roku wskazuje, że w każdym z 18 krajów UE z porównywalnymi danymi ponad 70% firm stosujących reklamę behawioralną musi też stosować kontekstową, aby opublikowane wartości były ze sobą zgodne.[1][2]

To obliczone minimum, a nie zmierzony dokładny wspólny udział. Badanie obejmuje wybrane branże i firmy z co najmniej 10 pracującymi. Mierzy stosowanie metod przez firmy, a nie wyniki reklamy. Dla marketingu praktyczny wniosek to określenie zadania każdej kampanii przed wyborem sposobu kierowania. Porównanie metod nie wymaga przeznaczenia całej reklamy firmy na jedną z nich.

Wyobraź sobie sprzedawcę sprzętu turystycznego przygotowującego kampanię plecaków na jednodniowe wycieczki. Jeden pomysł to reklama obok porad o wyborze plecaka na taką wędrówkę. Drugi to dotarcie do osób, których wcześniejsze przeglądanie wskazuje zainteresowanie sprzętem turystycznym. Oba mogą znaleźć się w tym samym planie, choć wybierają odbiorców na podstawie innych informacji.

Pytanie „kontekstowa czy behawioralna?” jest użyteczne, gdy wyjaśnia tę różnicę. Jest mniej użyteczne, gdy sugeruje konieczność wyboru jednej metody przez każdą firmę. Aby sprawdzić współistnienie 2 podejść, wyszliśmy poza osobne odsetki stosowania w badaniu przedsiębiorstw Eurostatu.

Eurostat publikuje dodatkową wartość: udział stosujących dowolne kierowanie kontekstowe, behawioralne lub geograficzne. Ta wspólna suma ogranicza możliwy stopień rozdzielenia grup. Pozwala obliczyć minimalny wspólny udział, choć badanie nie podaje dokładnej liczby firm stosujących obie metody.

2 metody kierowania mogą należeć do 1 firmy

Miejsce pracy sprzedawcy turystycznego łączy się z 2 panelami powyżej. Po lewej reklama zielonego plecaka pojawia się obok artykułu górskiego. Po prawej karty z butem, namiotem i mapą prowadzą do reklamy tego samego plecaka.
  • Kontekst obecnej strony lub wyszukiwania
  • Wcześniejsza aktywność lub profil
  • 1 sprzedawca sprzętu turystycznego
Lewy panel pokazuje reklamę obok odpowiedniej treści, prawy — wybraną według wcześniejszej aktywności. Oba łączą się z 1 fikcyjnym sprzedawcą turystycznym. Ilustracja opisuje metody, a nie zmierzone udziały odbiorców.

Jak reklama kontekstowa i behawioralna wybierają odbiorców

Kierowanie kontekstowe reaguje na stronę lub bieżące wyszukiwanie. W przykładzie sprzedawcy turystycznego kontekst reklamy plecaka może stanowić poradnik wyboru plecaka na jednodniową wędrówkę. Może nim być też wyszukiwanie takich plecaków. Eurostat grupuje obie formy w mierze kontekstowej, więc wyników nie należy odczytywać jako badania wyłącznie reklam displayowych.[2][3]

Kierowanie behawioralne używa informacji o wcześniejszej aktywności online lub profilu. Dla sprzedawcy turystycznego odbiorcy mogą być wybrani, ponieważ wcześniejsze przeglądanie sugeruje zainteresowanie sprzętem, takim jak buty, namioty lub mapy. Kierowanie geograficzne wybiera według lokalizacji. Badanie pyta o każdą metodę osobno, a firma może zgłosić więcej niż 1 metodę.[2][3]

Kategorie opisują sposób wyboru odbiorców. Nie wskazują konkretnej platformy, miejsca emisji, formatu kreacji ani budżetu. Nazwa metody nie ustala też danych używanych przez konkretne wdrożenie ani obowiązków dotyczących prywatności. Te szczegóły należą do rzeczywistej konfiguracji i oceny kampanii.

Oszacowania badania implikują wspólny udział ponad 70% w każdym kraju z danymi

Wynik krajowy jest spójny: wszystkie 18 krajów UE z wymaganymi danymi 2024 ma obliczone minimum powyżej 70% wśród reklamodawców behawioralnych. Nawet najmniejsze minimum pozostaje ponad progiem po uwzględnieniu zaokrągleń opublikowanych wartości. 9 krajów UE nie ma danych metod potrzebnych do porównania; tabela oznacza je jako niedostępne.[1][5]

Irlandia daje najniższe minimum, około 71%, a Łotwa około 92%. To najmniejszy wspólny udział zgodny z opublikowanymi wartościami każdego kraju. Rzeczywisty udział Irlandii może być wyższy niż minimum Łotwy. Tabela odpowiada więc na pytanie o współużycie wymagane przez wartości, zamiast szeregować kraje według rzeczywistego współużycia.

Rozróżnienie przydaje się przy czytaniu porównania reklam. Metody mają różne definicje, ale dane nie uzasadniają traktowania korzystających z nich firm jako odrębnych populacji. Firma stosująca kierowanie behawioralne często ma też reklamę kontekstową gdzieś w swojej działalności. Nie oznacza to łączenia obu metod w tej samej reklamie lub kampanii.

Minimalne użycie kontekstowego wśród reklamodawców behawioralnych

Minimalny odsetek reklamodawców behawioralnych stosujących też reklamę kontekstową, implikowany przez oszacowania badania 2024. Firmy z co najmniej 10 pracującymi w wybranych branżach. Minimum zaokrąglono w dół po uwzględnieniu zaokrągleń źródła; rzeczywisty wspólny udział może być wyższy.

Zobacz wszystkie 27 krajów i niedostępne oszacowania
Reklama kontekstowa i behawioralna według kraju: opublikowane udziały i minimalny wspólny udział
KrajKierowanie kontekstowe (% reklamodawców internetowych)Kierowanie behawioralne (% reklamodawców internetowych)Minimum stosujących kontekstowe (% reklamodawców behawioralnych)
AustriaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
BelgiaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Bułgaria81,49%32,02%86,5%
ChorwacjaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Cypr77,70%58,07%71,3%
Czechy85,39%63,37%86,8%
DaniaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
EstoniaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Finlandia76,53%52,80%84,1%
FrancjaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Niemcy78,26%37,09%89,6%
Grecja80,02%46,12%89,5%
Węgry78,50%27,18%72,1%
Irlandia56,02%21,72%71,0%
WłochyNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Łotwa79,07%38,23%92,3%
Litwa74,45%43,23%88,9%
LuksemburgNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Malta75,00%48,44%77,1%
Holandia77,39%48,90%89,0%
Polska78,35%41,82%89,3%
Portugalia70,74%43,51%87,1%
Rumunia74,95%59,47%79,6%
Słowacja73,80%45,61%86,4%
Słowenia92,13%47,01%84,5%
Hiszpania72,01%44,10%92,3%
SzwecjaNiedostępneNiedostępneNiedostępne
Źródło: obliczenia Influence IQ na podstawie danych Eurostatu, isoc_cismt. Wszystkie 18 krajów z wymaganymi obserwacjami przekracza 70%. Oszacowania 9 krajów są niedostępne; nie oznacza to 0. To granice opublikowanych oszacowań, a nie przedziały ufności ani ranking rzeczywistego wspólnego udziału.

Jak można obliczyć minimalny wspólny udział

Zacznij od uproszczonej, fikcyjnej grupy 100 reklamodawców internetowych. Załóżmy, że 75 używa kierowania kontekstowego, 40 behawioralnego, a 80 co najmniej 1 z 3 sposobów kierowania: kontekstowego, behawioralnego lub geograficznego. Suma pierwszych 2 grup daje 115 przynależności. Muszą zmieścić się w grupie tylko 80 firm, więc co najmniej 35 musi występować w obu.

Dokładny wspólny udział nadal jest nieznany. W tym przykładzie może wynosić od 35 do 40 firm. Podzielenie minimum 35 przez 40 reklamodawców behawioralnych daje 87,5%. To najmniejszy udział reklamodawców behawioralnych, którzy mogliby też stosować kierowanie kontekstowe przy założeniach przykładu. Obliczenie korzysta z wielkości grup, więc nie wskazuje konkretnych firm należących do obu.

Opublikowany agregat UE daje podobną ilustrację. Reklamę kontekstową zgłasza 76,83% reklamodawców internetowych, behawioralną 41,57%, a co najmniej 1 z 3 metod 81,82%. Implikowany wspólny udział mieści się między 36,58% a 41,57% reklamodawców internetowych. Wśród behawioralnych daje to minimum blisko 88%. To obliczenia z opublikowanych oszacowań, a nie dokładne liczebności populacyjne.[1][5]

Dla głównego wyniku krajowego używamy własnych wartości każdego kraju. Agregat UE zachowujemy osobno, ponieważ jego zakres wynika z dostępnych danych krajowych, a nie prostej średniej wszystkich 27 krajów. Żadne porównanie nie mówi, ile firmy wydają na metodę ani która daje najlepsze wyniki.

Dlaczego wspólny udział wygląda inaczej wśród reklamodawców kontekstowych

Duży wspólny udział wśród reklamodawców behawioralnych nie oznacza, że niemal wszyscy kontekstowi używają kierowania behawioralnego. 2 grupy mają różne wielkości. W opublikowanym agregacie UE większa jest grupa kontekstowa. Ta sama możliwa część wspólna stanowi około 48% do 54% reklamodawców kontekstowych, wobec minimum blisko 88% behawioralnych.[1][5]

Dlatego mianownik powinien towarzyszyć głównemu wynikowi. Stwierdzenie „większość reklamodawców behawioralnych używa też kontekstowej” jest poparte obliczeniami krajowymi. Odwrócenie zdania stawiałoby inne pytanie. Dla agregatu UE możliwy udział kontekstowych stosujących też behawioralne mieści się w przedziale obejmującym wartości poniżej i powyżej 50%, więc wartości nie dowodzą większości w tym kierunku.

Dla osoby oceniającej propozycję praktyczna odpowiedź to pytanie, jaką grupę opisuje cytowana statystyka. Odsetek firm reklamujących się online różni się od odsetka wszystkich firm, a oba od odsetka budżetu kampanii. Zachowanie tych rozróżnień zapobiega przypadkowej zamianie statystyki stosowania w rekomendację wydatków.

Użyteczny wniosek jest węższy i konkretniejszy: wiele firm zgłaszających kierowanie behawioralne zgłasza też kontekstowe. Ich doświadczenie pokazuje współistnienie kategorii na poziomie firmy. Nie dowodzi, że firma już stosująca reklamę kontekstową powinna dodać behawioralną. Ta decyzja nadal potrzebuje powodu związanego z odbiorcami, treścią, zasobami i celami.

Małe firmy również stosują obie metody

Wzorzec nie ogranicza się do największych reklamodawców. Dla firm z 10–49 pracującymi oszacowania wymagają stosowania reklamy kontekstowej przez ponad 50% reklamodawców behawioralnych w każdym z 18 krajów z danymi. W 16 krajach minimum przekracza 70%. Irlandia i Cypr to 2 wyjątki od progu 70%; w obu krajach minimum nadal przekracza 50%.[1][5]

Osobne wskaźniki stosowania wyjaśniają kontekst. W opublikowanym agregacie UE 39,72% małych reklamodawców internetowych zgłasza kierowanie behawioralne, wobec 54,60% dużych. Stosowanie kontekstowego wynosi odpowiednio 76,43% i 80,85%. Małe oznacza 10–49 pracujących, duże — co najmniej 250. Każdy odsetek ma w mianowniku reklamodawców internetowych o podanej wielkości.[1]

Na poziomie krajowym duzi reklamodawcy zgłaszają wyższe stosowanie behawioralnego w 17 z 18 krajów. Wyjątkiem jest Słowacja: 37,73% dużych wobec 45,72% małych. To wzorzec opisowy, a nie dowód, że wielkość powoduje wdrożenie metody. Nie testujemy struktury branż, dostępnych pracowników ani innych wyjaśnień.

Mniejszemu zespołowi dane dają powód, by omawiać obie metody, gdy pasują do zadania. Nie czynią wskaźnika dużych firm celem do skopiowania. Sprzedawca z 1 użyteczną stroną docelową i ograniczonym budżetem nadal potrzebuje konkretnego powodu każdej kampanii.

Stosowanie kontekstowego i behawioralnego według wielkości firmy

Odsetek reklamodawców internetowych każdej wielkości stosujących wskazaną metodę w opublikowanym agregacie UE Eurostatu dla 2024. Firma może stosować obie. Małe oznacza 10–49 pracujących; duże — co najmniej 250.

Stosowanie metod reklamy wśród małych i dużych reklamodawców internetowych UE
Wielkość firmyKierowanie kontekstoweKierowanie behawioralne
Małe: 10–49 pracujących76,43%39,72%
Duże: co najmniej 250 pracujących80,85%54,60%
Źródło: Eurostat, isoc_cismt, jednostka PC_ENT_ADS. Wybrane branże; agregaty wynikają z dostępnych danych krajowych. Odsetki opisują stosowanie, a nie udziały budżetu, skuteczność ani dokładny wspólny udział.

Fikcyjny sprzedawca turystyczny daje każdej kampanii inne zadanie

Wróćmy do fikcyjnego sprzedawcy sprzętu turystycznego zatrudniającego 12 osób. Zespół chce pomóc klientom wybrać plecak do planowanych spacerów. Na potrzeby przykładu ma ilustracyjny budżet reklamowy 1 200 €. Ani firma, ani budżet nie pochodzą z badania i nie zakładamy żadnego wyniku sprzedażowego ani skuteczności.

Jedna propozycja reklamowałaby poradnik plecaków obok odpowiednich treści lub wyszukiwań. Poradnik pomagałby porównać pojemność, dopasowanie i planowany ekwipunek. Druga reklamowałaby się odbiorcom, których wcześniejsza aktywność sugeruje zainteresowanie sprzętem turystycznym. Ta kampania nadal potrzebowałaby jasnej obietnicy i miejsca docelowego pomagającego wybrać właściwy plecak.

Sprzedawca może rozważyć obie propozycje bez decyzji, że zasługują na równe części 1 200 €. Przed podziałem pieniędzy powinien porównać rzeczywiste ustawienia odbiorców, dostępne treści, koszty i kryteria oceny. Może wybrać jedną propozycję, obie lub żadną. Odsetki stosowania z badania dają kontekst rozmowy, a nie wzór podziału wydatków.

To samo rozróżnienie ma znaczenie przy ocenie wyników. Osoba może zetknąć się z kilkoma treściami marketingowymi przed zakupem. Raporty kampanii mogą opisywać rezultaty według istniejących reguł atrybucji firmy, lecz wyższy raportowany zwrot jednej kampanii sam nie wyodrębnia efektu sposobu kierowania. Różnice oferty, odbiorców, miejsca emisji i czasu także mogą mieć znaczenie.

Brief kampanii do użycia przed wyborem kierowania

Daj każdej proponowanej kampanii jasne zadanie

Brief z zielonym plecakiem i symbolem odbiorców wskazuje 2 panele kampanii, potem stosy notatek kampanii i pusty arkusz porównania z lupą.
  1. Napisz brief

    Określ zadanie klienta, potrzebne treści i dostępny budżet przed wyborem kierowania.

  2. Opisz każdą propozycję kampanii

    Określ sposób wyboru odbiorców i miejsce docelowe reklamy. Porównaj propozycje z briefem.

  3. Oceń koszty i wyniki

    Używaj istniejącego pomiaru firmy i uzgodnionych kryteriów. Przy porównaniu wyników jasno zachowaj założenia atrybucji i pozostałe różnice kampanii.

Uzupełnij brief każdej kampanii przed wyborem metody lub podziałem budżetu.

Użyj tych pytań dla każdej proponowanej kampanii. Zapisz rzeczywiste wybory, zamiast nazywać całą firmę „kontekstową” lub „behawioralną”. Porównaj propozycje służące temu samemu zadaniu klienta albo wyjaśnij, dlaczego różne zadania potrzebują innych podejść.

Zadanie klienta: co osoba ma zrozumieć lub zrobić po zobaczeniu reklamy? Uzupełnij zdanie: „Ta kampania pomaga komuś ___”. Dla sprzedawcy turystycznego może to być wybór plecaka na planowany spacer. Zachowaj zadanie wystarczająco konkretne, by kierowało treścią.

Wybór odbiorców: jakie informacje zakwalifikują osobę do zobaczenia kampanii? Opisz proponowany kontekst strony, bieżące wyszukiwanie, wcześniejszą aktywność lub lokalizację zwykłym językiem. Sprawdź rzeczywiste ustawienia z osobą prowadzącą kampanię. Sama nazwa platformy nie odpowiada na to pytanie.

Obietnica i miejsce docelowe: co mówi reklama i dokąd osoba trafia potem? Wskaż stronę spełniającą obietnicę. W przykładzie sprzedawcy reklama oparta na poradniku powinna prowadzić do odpowiednich wskazówek; oferta produktu potrzebuje aktualnych szczegółów produktu i zamówienia.

Budżet i decyzja: ile kampania może wydać, kto odpowiada za decyzję i co skłoni zespół do kontynuacji, zmiany lub zatrzymania? Używaj kosztów i celów firmy. Nie zamieniaj odsetka respondentów w zalecany odsetek budżetu.

Przegląd: jakie wyniki są już mierzone, w jakim okresie i według jakich reguł atrybucji? Zanotuj istotne różnice między kampaniami przed porównaniem. Używaj istniejących reguł pomiaru i atrybucji firmy. Zapisz źródło wartości, aby zespół mógł powtórzyć ocenę na spójnej podstawie.

Gotowy brief powinien ułatwiać następną rozmowę. Zespół widzi, po co jest kampania, jak wybiera odbiorców, jakiej treści potrzebuje i jak firma ją oceni. To użyteczniejsze decyzje niż wybór metody wyłącznie dlatego, że stosuje ją inna grupa firm.

Jak obliczyliśmy wspólny udział

Przeanalizowaliśmy zbiór Eurostatu isoc_cismt dla okresu badania 2024, ostatniego roku z wypełnionymi obserwacjami wymaganych miar reklamy w naszym wyciągu. Zakres obejmuje firmy z co najmniej 10 pracownikami i samozatrudnionymi łącznie, w wybranych branżach produkcyjnych, budowlanych i innych niefinansowych. Nie reprezentuje każdej branży ani firm poniżej 10 pracujących. Pliki źródłowe pobrano 17 października 2026.[1][4]

Używamy bezpośrednio opublikowanego odsetka przedsiębiorstw stosujących reklamy internetowe, PC_ENT_ADS. Każde obliczenie krajowe dopasowuje kraj, rok, zakres branż i wielkość firmy. Główny wynik 18 krajów używa grupy co najmniej 10 pracujących. Nie dzielimy wartości metod dla wszystkich przedsiębiorstw UE przez ogólne uczestnictwo reklamowe: miary opcjonalne mają inny zakres, więc obliczenie zmieniłoby mianownik.[1][4]

Dolna granica to stosowanie kontekstowego plus behawioralnego minus stosowanie dowolnej z 3 metod albo 0, jeśli różnica jest ujemna. Podzielenie przez stosowanie behawioralnego daje minimum wśród reklamodawców behawioralnych. Obliczamy też możliwą górną granicę i sprawdzamy wszystkie kombinacje przynależności. Suma zbiorów źródła obejmuje kierowanie geograficzne; nie obejmuje osobnej kategorii „inne metody”.[2][5]

Austria, Belgia, Dania, Estonia, Francja, Chorwacja, Włochy, Luksemburg i Szwecja nie mają wymaganych obserwacji metod w tym wyciągu. Portugalskie oszacowania kontekstowego i sumy zbiorów dla średnich firm także są niedostępne i oznaczone niską wiarygodnością. Braki pozostają niedostępne w tabelach i plikach. Krajowe porównania małych i dużych korzystają z 18 krajów z oszacowaniami obu wielkości.[1]

Każdej wartości opublikowanej z 2 miejscami po przecinku pozwalamy zmieniać się o 0,005 punktu procentowego. Wynik minimum ponad 70% we wszystkich krajach utrzymuje się. To test zaokrąglenia, a nie niepewności doboru próby. Publiczny wyciąg nie dostarcza danych respondentów ani informacji o łącznym doborze potrzebnych do przedziałów ufności obliczonych granic. Kraje nie są szeregowane według istotności statystycznej.

Analiza dodaje obliczenie wspólnego udziału do istniejących porównań stosowania metod kierowania Eurostatu. Nie identyfikuje dokładnie firm stosujących obie metody ani przyczyn. Wynik dotyczy metod tej samej firmy, potencjalnie w różnych kampaniach. Wybór skutecznej kampanii nadal wymaga własnego briefu, kosztów i wyników.[3][5]

CSV zawiera opublikowane odsetki, obliczone granice wspólnego udziału, sprawdzenia zaokrągleń i oznaczenia źródła. Granice nie są dokładnymi oszacowaniami wspólnego udziału ani przedziałami ufności. Pola liczbowe używają kropki dziesiętnej.

Źródła i przypisy

  1. Eurostat, Social media use by type, internet advertising and size class of enterprise (isoc_cismt), dostęp 17 października 2026; aktualizacja zbioru 27 lutego 2026. Rok badania 2024. Używamy PC_ENT_ADS, C10-S951_X_K, opublikowanego agregatu UE i poszczególnych krajów UE. Wskaźniki E_ADS_KW, E_ADS_TRK, E_ADS_LOC i E_ADS3 podają kierowanie kontekstowe, behawioralne, geograficzne i ich sumę zbiorów. Zamrożone pliki źródłowe, obliczenia i oznaczenia jakości są w pakiecie analizy.
  2. Eurostat, European businesses statistics compilers’ manual for ICT usage and e-commerce in enterprises, wydanie badania 2024. Pytania modelowe A8–A9 i definicje przekazywania danych na drukowanych stronach 138–140 rozróżniają płatną reklamę internetową i sposoby jej kierowania. E_ADS3 liczy przedsiębiorstwa z ADS_KW=1 lub ADS_TRK=1 lub ADS_LOC=1. To miary tak/nie na poziomie przedsiębiorstw.
  3. Eurostat, Internet advertising of businesses: statistics on usage of ads, dane z kwietnia 2025. Definiuje reklamę kontekstową jako obejmującą treść strony i obecne słowa wyszukiwania, behawioralną jako używającą wcześniejszego przeglądania lub profili, a geograficzną — lokalizacji. Podaje już stosowanie według metody, kraju i wielkości firmy. Nasza dodatkowa analiza oblicza granice wspólnego udziału z użyciem podanej sumy zbiorów.
  4. Eurostat, metadane ICT usage in enterprises, części 3.3–3.6, 13 i 18.5. Populacja obejmuje sekcje C–J i L–N oraz grupę 95.1 NACE Rev. 2. Wielkość liczy pracowników i samozatrudnionych. Agregaty UE używają dostępnych danych krajowych; niewiarygodne oszacowania są włączone, a poufne krajowe wyłączone. Zakres modułu opcjonalnego może różnić się między miarami.
  5. Obliczenie wspólnego udziału: niech C, B i G oznaczają odsetki reklamodawców internetowych stosujących kierowanie kontekstowe, behawioralne i geograficzne, a U — odsetek stosujący dowolną z 3 metod. Wtedy max(0,C+B−U) ≤ wspólny udział kontekstowej i behawioralnej ≤ min(C,B,C+B+G−U). Podziel przez B i pomnóż przez 100, aby wyrazić granice wśród reklamodawców behawioralnych. Sprawdziliśmy wykonalność względem wszystkich 7 niepustych kombinacji. Sprawdzenia zaokrągleń pozwalają każdej opublikowanej wartości zmieniać się o 0,005 punktu procentowego; nie są to przedziały ufności badania.
  6. Eurostat zezwala na ponowne wykorzystanie danych statystycznych ze wskazaniem źródła. Obliczenia, interpretację i tłumaczenia przygotowało Influence IQ. Eurostat nie odpowiada za te adaptacje.

Obliczenia, interpretację i tłumaczenia przygotowało Influence IQ. Eurostat nie odpowiada za te adaptacje.

Wykorzystaj brief kampanii